Last day of an amazing year.. (Darline)

Hier zit ik dan in het feeëriek ondergesneeuwde Seefeld am Tirol op de laatste dag van 2014, het jaar waarin ik 50 jaar geworden ben..
De laatste dagen ben ik veel aan het denken geweest. Ik had mezelf in het begin van het jaar voorgenomen om van mijn 50ste verjaardag, toch een kantelpunt in mijn leven, iets speciaals te maken. Ik stelde zelfs heel plechtig mijn 'fifty hair shades of grey' to do lijst op. Ik ben een gelukkig mens, ik heb een fijn maar gewoon leven, en toch werd het dit jaar, ver boven mijn verwachtingen, een jaar om nooit meer te vergeten. Een terugblik..

JANUARI
Meer dat 20 jaar geleden probeerde ik het al eens, maar 'het beest', mijn hoogtevrees, speelde mij toen danig parten. Mijn jubileumjaar gleed ik glorierijk op latten in : IK LEERDE SKIËN !
Heidi kwam met het subliem idee om samen EEN EIGEN BLOG te beginnen, en zo geschiedde.
Op een avond stuurde ik Heidi een mail met de memorabele woorden :"Ik zou graag de Kilimanjaro beklimmen. Zin om mee te gaan...?" Later hoorde ik dat ze mij wel een kwartier had zitten uitlachen om mijn krankzinnig idee, maar nadat ze uit gelachen was stuurde ze mij een mail terug, en van het één kwam het ander..
Mijn wederhelft zei niks toen ik hem over onze plannen inlichtte. Hij keek me alleen wat schaapachtig maar vooral heel verwonderd aan. Het belette hem niet om een paar dagen later onverwacht met een knoert van een crosstrainer thuis te komen. Ik kon meteen BEGINNEN TRAINEN voor het grote avontuur.
Op mijn verjaardag ging ik uit eten met mijn ma. Zonder haar was ik er immers nooit geweest..

FEBRUARI
De maand waarin ik 'de zegen' kreeg van de cardioloog en de pneumoloog om naar Tanzania te vertrekken. WERKEN AAN DE CONDITIE was hun advies, maar dat wist ik zo ook al.
Ik had het geluk om 4 keer mama te mogen worden : twee keer toen ik rond de 20 was, en twee keer toen ik rond de 40 was. Voor de nakomertjes zou ik nooit de jonge mama kunnen zijn die ik voor de oudsten was, wat mij er niet van weerhield om alles uit de kast te halen om een 'coole' mama te zijn. Zo kwam het dat ik op 13 februari richting sportpaleis in Antwerpen trok met mijn 2 tieners voor hun ALLEREERSTE GROTE CONCERT een optreden van Avicci, het idool van mijn tienjarige zoon. Ik heb GENOTEN ! Niet zozeer van de ster op het podium (al deed hij het bijlange niet slecht), maar van mijn jongste ster die volledig uit zijn dak ging. Héérlijk..
Mijn tienerdochter heeft haar unieke concert nog tegoed. Ze is fan van One Direction. Gelukkig heb ik nog tijd tot 13 juni 2015 om mij hier mentaal op voor te bereiden..

MAART
Heidi boekte onze beklimming van de Kilimanjaro! Whoehoe!
In de krokusvakantie reisden we opnieuw naar Oostenrijk waar ik mijn prille skikunsten kon bijwerken. Intussen was ik heel INTENSIEF AAN HET TRAINEN geslagen : zwemmen, wandelen, fietsen, op de crosstrainer trainen...elke dag sportte ik minstens 1 uur.

APRIL
Mijn wederhelft moest voor een paar dagen naar Milaan voor zijn werk. Ik besliste om hem achterna te vliegen samen met de kids. IK NAM nog nooit HET VLIEGTUIG ALLEEN, dus dat was voor mij een hele onderneming. Ik kwam er door schade en schande achter dat je alleen geld kan afhalen op de luchthaven VOOR de controle, en dat je met amper 5 euro op zak kan vliegen van het ene land naar het ander. Gelukkig stond mijn Italian boy ons bij aankomst op te wachten met een goed gevulde portefeuille. ;-) In Milaan, fashion city bij uitstek, wandelde ik vier dagen mijn zware bergschoenen in voor de Kili..

MEI
Met mijn Kilimanjaro-avontuur wou ik dolgraag EEN GOED DOEL STEUNEN en geld inzamelen. Onze keuze viel op Illuminate India. We kregen 19000 dollar bij elkaar en daar ben ik best fier op!
Heidi boekte onze vlucht naar Tanzania! Aaarrggghhhh! Now there was no way back! Intussen bleef ik trainen, trainen, trainen.
We gingen voor 9 dagen naar New-York, waar mijn wederhelft een
FIETSTOCHT DOOR NEW-YORK organiseerde. Ik was nog nooit in Amerika geweest. Het werd een fantastische reis..
PS : ook daar liep ik constant in zware wandelschoenen rond.

JUNI
De maand waarin mijn klimmaatje ter gelegenheid van haar 40 ste verjaardag, een
AFRICAN PARTY organiseerde, supertof en een fijne aanloop naar ons Kili-avontuur.
Vanaf  3 juni begon ik nu ook bijna dagelijks te LOPEN/JOGGEN, iets wat ik mij in mijn stoutste dromen niet meer had kunnen voorstellen na tien jaar rugpijn. Mijn Kilimanjaro-avontuur opende hoe langer hoe meer deuren..

JULI
Ik werd voor DE DERDE KEER OMA van een prachtig kleinzoontje Jules!
Heidi en ik gingen een dagje shoppen in Brugge voor onze allereerste Kilimanjaro-aankopen, ik kreeg mijn Kili-spuiten, en Heidi vond een ontwerpster voor onze vlag!
Ik merkte dat het trainen teveel van mijn lichaam vergde en pastte het sporten aan tot 3 maal 1 uur per de week..

AUGUSTUS
Heidi en ik vertrokken voor 4 dagen naar Slovenië met onze wederhelften om er 'op hoogte' te gaan trainen. Een vriend van Heidi en haar man, een Sloveense militair, stippelde een 'bergwandeling' uit, wat later
' DE BEKLIMMING VAN DE TRIGLAV, de hoogste berg van Slovenïe' bleek te zijn. Prachtig en huiveringwekkend tegelijkertijd, but we did it, en daar waren we supertrots op!

SEPTEMBER
What can I say... Sigh... Eén van mijn grootste dromen werd werkelijkheid :
DE BEKLIMMING VAN DE KILIMANJARO !
Ik kan er nog altijd niet bij dat we daadwerkelijk op het dak van Afrika hebben gestaan. Dit pakt niemand mij nog af, en ik hield er een vriendin voor het leven aan over.
Pittig detail : het waren niet de zware wandelschoenen waar ik maanden in rondliep die me naar boven brachten, maar een paar lichtgewicht Salomon's. De goede keuze, zo bleek achteraf..

OKTOBER
Op 6 oktober startte ik in mijn NIEUWE JOB. Whoop whoop! Ik had niet meer durven dromen op zo'n meevaller, maar wat was, en ben ik nog steeds blij met deze buitenkans, zelfs al moet het tot mijn 67ste. ;-)
Ik wou absoluut op HET FEEST VAN DE 50-JARIGEN zijn, en daar zette ik natuurlijk vol overgave mijn stempel tot in de vroege uurtjes. De dagen erna kon ik amper stappen van de blaren op mijn voeten. Het bewijs was bij deze geleverd : een nacht dansen op stiletto's is veel zwaarder dan bergen beklimmen..

NOVEMBER
CHALLENGE 2015 werd in het leven geroepen, terwijl ik intussen probeerde om een evenwicht te vinden tussen voltijds werken, en een privé-leven met 2 kinderen die nog altijd veel aandacht vragen.

DECEMBER
Op de valreep dit jaar, en totaal niet gepland haalde ik via mijn nieuwe werk mijn DIPLOMA EHBO. Weer een fijne meevaller. Je weet immers nooit waarvoor het nog kan dienen..

Ik zal het jaar uit glijden zoals ik het in gleed : even stuntelig als houterig maar met een brede grijns op mijn gezicht. Ik ben fier op wat ik dit jaar allemaal presteerde, maar tegelijkertijd besef ik ook dat ik een gelukzak ben. Ik kreeg prachtige kansen en nam die met beide handen aan. Door de voorbereidingen en de uitdaging die de Kilimanjaro met zich meebracht, zat ik in een flow die me letterlijk en figuurlijk naar hogere sferen bracht, en ik genoot elke dag met volle teugen van de grote en kleine dingen die mij te beurt vielen.
2015 zal nooit zo spectaculair worden, al ben ik ook nu van plan om er dit jaar weer iets moois en unieks van te maken. Positief en onbevangen elke nieuwe dag met open armen ontvangen. Blij zijn met wat ik heb en wie ik ben. Wie weet wat er nog allemaal mijn pad kruist. Ik houd jullie op de hoogte..

een terugblik op 2014 een vooruitblik op 2015 (Heidi)

Ik ben 2014 begonnen op het strand in Florida en ben het ge-eindigd in Frankrijk. Ertussen zat een heel turbulent, opwindend en uitdagend jaar.

Ik die dacht dat 2013 een uitdagend jaar zou worden als first-time moeder, maar ik wist niet dat 2014 op z’n minst even interessant zou zijn in het moederschap. Mijn kleine man is er met grote stappen op vooruit gegaan maar dat was niet zonder z’n ups en downs.  Mama zijn heeft me al veel geleerd, niet op z’n minst het relativeren van dingen en het loslaten. Het aanvaarden van iemand zoals ze zijn en tegelijkertijd proberen in de goede richting te leiden, maar wat is die goede richting? Ik ben er niet altijd veel wijzer uit gekomen maar voorlopig hou ik het op liefde en respect en de rest komt wel.

2014 heeft ook heel wat vriendschaps banden verstevigd maar er is er toch eentje dat er torenhoog uitspringt. Darline, mijn klimmaatje. Op 1 januari wist ik helemaal niet wat voor een invloed zij zou zijn in 2014 en het was pas toen we op het vliegtuig zaten dat ik besefte dat we echt wel naar Kilimanjaro gingen. Ik heb het al aan velen gezegd maar het was een heel emotionele ervaring. Eentje die me heel wat geleerd heeft, vooral nog meer relativeren en ook hoe complex ons leven is. 10 dagen zonder facebook, zonder internet, zonder werk met dagelijks twee kommetjes warm water maar omgeven door een ongelooflijk prachtige natuur en cultuur, het gaf me veel tijd om na te denken over 2015 en het leven zoals het is.

Toen ik thuiskwam had ik een ongelooflijk trotse zoon die sindsdien elke keer hij de Lion King ziet met veel trots zegt kijk de Kilimanjaro mijn lievelings berg en een deal is gesloten dat we binnen tien jaar samen gaan. Ik hoop zo dat dat ook het geval zal zijn.

Ik weet dat ik in mijn leven, ook aan mijn veertigste, af en toe een uitdaging nodig heb voor mezelf. Om me eraan te herinneren dat ik er ook nog ben en niet alleen een mama of vrouw ben. Soms lopen we onszelf zodanig voorbij in deze wereld dat we dat vergeten. In 2015 wordt het de 3 peaks challenge, zeker met Darline en hopelijk nog wat klimdames.

Ik ben heel content mijn forties ingegaan en ik ben van plan er met volle teugen van te genieten. 2015 moet ook op professioneel vlak veranderen vandaar dat ik me wat teruggetrokken heb uit het digitale wereldje om me volop te concentreren op het begin van 2015. Er is al zo weinig tijd in de dag om alles te combineren dat FB af en toe toch wel een beetje teveel tijd in beslag nam.

Ik hoop dat 2015 even spectaculair wordt als 2014 en ik heb al redelijk wat plannen in mijn hoofd die daartoe zullen bijdragen maar eerst en vooral een visite aan de kapper voor een nieuwe look. Het abonnement in de fitness is vernieuwd want die drie bergen in July zijn niet van de poes dus de form moet er zijn. In Maart zou ik graag 24km lopen maar dan zal ik er snel moeten op vooruit gaan maar lukt het lopen niet dan zal het terrassen zijn met de zus want de familie bezoekjes die zijn al gepland.

2015 zal weer een jaar worden van vriendschap want zoals vorig jaar heb ik ook dit jaar al een paar afspraakjes met heel bijzondere mensen waarvan eentje in April waar ik nog wat werk aan heb maar dat toch wel spectaculair zal zijn als het zal lukken.

Ik hoop dat jullie in 2015 ook weer van de partij zullen zijn!

the highlights van 2014 in beeld:

 Januari: ongetwijfeld oma op bezoek in Amerika!

Februari: de reunie met Julian's "pleegbroertje" na een jaar  

Maart: 16 jaar met mijn wederhelft 

April: 1 van mijn dromen, de dolfijnen kus

Mei: Julian studeert af van de kleuterschool

Juni: mijn te gekke Africa verjaardagsfeest

Juli: Vanop afstand had ik heel het panda gedoe in Belgie gevolgd, in Juli kon ik ze eindelijk bezoeken!

Augustus: In voorbereiding van de Kilimanjaro trokken we naar de Triglav in Slovenie, onvergetelijk!

September: Hier moet ik niets over zeggen, het hoogtepunt van 2014!

October: Halloween in het eerste leerjaar

November: Nog altijd prachtige zonsopgangen

December: Het jaar afgesloten met mijn Lily....

De magische Kilimanjaro - een onvergetelijke reis... (Darline)

Zaterdag 20 september 2014

Vanmorgen om 4 uur opgestaan om nog een laatste keer mijn bagage te controleren. Om 5 uur vertrek ik richting Zaventem, vergezeld van mijn wederhelft, mijn twee jongsten en mijn schoonma. Heidi zit mij al op te wachten bij Starbucks, samen met haar aanhang. We checken in, en na de obligate foto-met-vlag nemen we afscheid van onze achterban. Mijn zoontje heeft het zichtbaar moeilijk en blijft me maar knuffelen. Ook mijn dochter vraagt nog een extra knuffel, en zelfs mijn stoere wederhelft staat er wat aangeslagen bij.
De eerste keer dat ik de kids zolang zal achterlaten. De eerste keer dat ik helemaal alleen op reis ga.. Gelukkig gaat Heidi met me mee.

Om kwart na 8 stijgen we op, en na een tussenstop op Schiphol landen we om 20 uur plaatselijke tijd op Kilimanjaro Airport, waar we worden opgewacht door onze Amerikaanse mountain guide Shaun. We kunnen het meteen goed vinden met de plaatselijke bevolking die opvallend vriendelijk is. Na een rit van ongeveer één uur over hobbelige Tanzaniaanse wegen, komen we aan in het Springlands Hotel in Moshi, ons verblijf voor 1 nacht. Shaun heeft alles goed geregeld, en we kunnen meteen inchecken. Hij neemt samen met ons nog een keer onze uitrusting door, en nadat we alles hebben ingepakt en afgewogen (maximum 15 kg!), kruipen we kort na middernacht moe maar opgewonden, en reikhalzend uitkijkend naar morgen, in bed. Ik kan de slaap niet vatten, en toch voel ik mij rustig en relaxed.

Zondag 21 september 2014

We staan op om half 6, nemen een douche en checken nog een laatste keer onze dag-rugzak. We hebben om 7 uur afgesproken met de rest van onze groep, om samen buiten te ontbijten. De trend voor de volgende dagen wordt meteen gezet. Zowel 's morgens als 's avonds zullen we tijdens de tafelmomenten door Shaun worden gecontroleerd op hartslag en zuurstofgehalte in ons bloed. Die waarden zal hij telkens in zijn boekje noteren, zodat hij ons nauwgezet kan opvolgen. Hij geeft ons heel veel uitleg over het verloop van de dag, en geen vraag is hem teveel. We nemen nu ook op zijn aanraden sinds gisteravond Diamox, een geneesmiddel dat ons moet helpen tegen hoogteziekte. De nevenverschijnselen zijn tintelende handen en voeten, iets wat zowel Heidi en ik meteen gewaar worden, maar dat nemen we er dan maar bij.

Om 9 uur vertrekken we opnieuw hotsend en botsend, maar nu naar de Kilimanjaro inschrijvingspost. Daar eten we 'polé polé', op 't gemakske dus, ons lunchpakket, want zelfs naar Afrikaanse normen, duurt het inchecken er erg lang. Hoe de dragers, de berggidsen en de begeleiders alles geregeld krijgen gaat ons petje te boven. Als mieren zie je ze door elkaar op en af lopen, zeulend met bagage, rugzakken, tenten, kookgerief, eten, en ja, zelfs wc's, maar alles blijkt naderhand te kloppen als een bus, en dat zal ons gedurende onze hele reis blijven verbazen. Nadat alles nog een laatste keer is gewogen, vertrekken we opnieuw met de jeep , maar nu naar de ingang voor de beklimming van de Lemosho Route -  http://lemosho.com/ .  De zenuwen gieren door mijn keel, en ik voel me heel onzeker over het slagen van mijn missie.. Ik merk aan Heidi dat ze ook niet echt op haar gemak is.

Eén gids gaat voorop, de groep volgt, en de gelederen worden gesloten door Shaun en Johnny, onze Tanzaniaanse hoofdgids. Alhoewel het tempo tergend traag is, ben ik het eerste half uur buiten adem. Intussen worden we constant voorbij gestoken door razendsnelle porters, ons vrolijk 'jambo' toeroepend, terwijl er een last van om en bij de 25 kg op hun hoofd of rug balanceert. Rond 2 uur bereiken we Forest Camp (2829m). De tenten staan al opgesteld, en even later wordt ons heerlijk verse popcorn met thee geserveerd. Ik besluit om even te gaan liggen. Hoogte, of spanning...Ik weet het niet, maar mijn hart slaat op hol en ik krijg mijn ademhaling niet tot rust. Een uurtje later gaat het gelukkig beter. Om 6 uur krijgen we ons avondmaal geserveerd : pikante groene bonensoep, een broodje met banaan en een soort dressing, kip met pasta, bonen, erwten, wortels, avocado en snijbiet. Als dit het soort mountainfood wordt voor de rest van onze expeditie, hoor je ons niet klagen!  Om 7 uur installeren we ons in onze slaapzak, want het is intussen al donker, en tegen 8 uur vallen we allebei als een blok in slaap. We worden pas de volgende morgen om 6 uur wakker. Zalig!

Maandag 22/9/2014

Om kwart na 6 loopt onze wekker af, en om 6u30 brengen ze ons een klein kommetje water, zodat we ons kunnen wassen. Tegen die tijd hebben wij ons hele hebben en houden al ingepakt in de rugzak voor de porter, en om 7 uur stipt wordt ons een heerlijk ontbijt voorgeschoteld van havermoutpap, geroosterd brood en gebakken ei. Ditzelfde scenario zal zich de komende dagen elke morgen voltrekken, doorspekt van gegiechel, dwaze opmerkingen en heel veel ge-socialize. We leren iedereen beter kennen, en elke keer we ons hoofd buiten onze tent durven steken, is er wel iemand die een praatje met ons wil maken. De Tanzaniaanse warmte en openhartigheid van de mensen overvalt ons een beetje. Wat een verschil met ons koele kikkerlandje..

Het eerste deel van onze dagtocht trekken we door de prachtige regenwouden die de voet van de Kilimanjaro bedekken. Er zitten heftige stukken klimwerk in, maar het tempo wordt bewust laag gehouden, zodat we kunnen wennen aan de steeds groter wordende hoogte. Heidi en ik genieten met volle teugen van de weidse, steeds veranderende natuur rondom ons. Tegen de tijd dat we Shira-camp 1 (3505m) bereiken, is het panorama veranderd in een landschap van vetplanten, cactussen en andere lage beplanting. We zijn de boomgrens voorbij..
Het is een vrij korte hike geworden, maar dat kan geen kwaad, en tegen 8 uur kruipen we weer doodop in ons bed. 's Nachts vriest het, en Heidi en ik besluiten om ons 's morgens niet te wassen. Véél te koud...Brrrr

Dinsdag 23/9/2014

Vandaag staat er een tocht van amper 2 uur op onze planning, en daarom beslist onze gids Shaun om een omweg te maken via Shira Cathedral (3869m).

Naar intussen dagelijkse gewoonte krijgen we weer een rijkelijk lekker ontbijt voorgeschoteld, en tegen half 8 kunnen we onze tocht verder zetten. 'We' is een groep bestaande uit 5 trekkers, zijnde Heidi en ik, en nog 3 Amerikanen : een 61-jarige krasse dame, haar zoon, een ironman, en haar schoondochter, en onze 3 gidsen natuurlijk. We kunnen het goed met elkaar vinden, en we zijn attent en zorgzaam voor elkaar, wat mij en waarschijnlijk ook de anderen, een geruststellend gevoel geeft.. Het landschap wordt nu meer woestijnachtig. Heidi en ik vallen van de ene verbazing in de andere. Wat een onwaarschijnlijk prachtig land is Tanzania!

De beklimming naar Shira Cathedral is stijl en vrij technisch. Even twijfelt Heidi eraan om verder te gaan en haar krachten te sparen voor later, maar we zijn er bijna, en het overweldigend uitzicht boven maakt de stevige beklimming méér dan goed! De afdaling valt al bij al goed mee (of zijn wij het, die intussen 'iets meer' gewoon worden..), en tegen 2 uur zijn we op Shira Camp 2 (3900m). Weer staan onze, voor ons intussen herkenbare, tentjes ons op te wachten, en even later krijgen we frietjes (hoe deden ze dat ?!?!), groenten en gebakken kip geserveerd. Heidi en ik zoeken een plekje om het thuisfront op te bellen. Niet moeilijk om te vinden eigenlijk : het hoogste punt uit de omgeving waar porters en gidsen samentroepen met hun gsm in de aanslag! Na een uur krijg ik eindelijk mijn wederhelft aan de lijn. Na het versturen van berichtjes naar iedereen die mij lief is, voel ik mij alsof ik de hele wereld aan kan. Ook Heidi's ogen stralen, als ze haar grote en kleine man even heeft gehoord. Het thuisfront heeft ons allebei een boost gegeven, en met een superfijn gevoel kruipen we 's avonds tegen 8 uur weer ons nestje in..met dikke trui, muts en wanten. De vrieskou zal ons niet klein krijgen!

Woensdag 24/9/2014

Intussen hebben we onze 'inpaktechniek' tijdens het ochtendritueel 'gefinetuned', wat zoveel betekent als : alles in onze grote zak kippen, en afwerken (zoals de kers op de taart, zeg maar) met ons slaappakket, en aanstampen met de rechtervoet indien nodig. ;-) Maar koud is het zeker, als je 's morgens vroeg je slaapzak uit moet. Als de zon zich net na het ontbijt laat zien, en alles stilaan begint op te warmen, krijgen we er weer zin in en om 8 uur vertrekken we voor de zware dag die vandaag zal worden. We trekken naar hoger gebied om verder te kunnen acclimatiseren. In de namiddag dalen we terug af om de nacht door te brengen op quasi dezelfde hoogte als afgelopen nacht.

Het landschap blijft adembenemend mooi, en door een gure wind  maar met een niet aflatend zonnetje, ploegen we ons door de weidse natuur. Na een tijd begin ik last te krijgen van hevige hoofdpijn, en ook mijn maag is van slag. Tegen de middag bereiken we het machtige Lava Tower (4637m), waar we het middagmaal nuttigen. Onze ploeg heeft er nog voor onze komst een mooi plaatsje weten te bemachtigen voor de keukentent en onze mess. Onder lichte dwang van een bezorgde vriendin, verplicht ik mezelf om te eten, maar ik voel me belabberd.

In de namiddag komt de mist heel fel opzetten, wat ervoor zorgt dat we ons in een bijna surrealistisch filmdecor wanen. Ook nu weer blijft de omgeving ons verbazen, en wandelen we tussen cactussen in een soort van woestijn, waar je dan ineens, als in een oase, een klaterende waterval of beek ontdekt. Op een bepaald moment beslissen we onze regenkledij aan te trekken, en tegen 4 uur bereiken we Barranco Camp (3976m). Ik ben moe en ik verga van de koppijn. Ik ben zo bang dat dit het einde van mijn avontuur wordt, en neem een paar pijnstillers voor ik ga liggen. Ik zie de bezorgdheid in Heidi's ogen. Ze laat me rusten terwijl ze met de rest van de groep thee met popcorn gaat nuttigen. Na een uurtje ademhalingsoefeningen begint het gelukkig iets beter te gaan. Shaun verzekert mij dat dit normaal is. Heidi zegt niet veel, maar ze weet mij tot rust te brengen in alles wat ze zegt en doet. Wat een gelukzak ben ik met haar als compaan. We voelen elkaar perfect aan, alsof we mekaar al jaren kennen en dezelfde tent delen. Ik kon me werkelijk geen betere metgezel voorstellen.. (ook al snurkt ze soms een beetje ;-) )

Weer een stukje dichter bij ons doel gekomen zoeken we tegen 8 uur allebei doodop ons bedje op.

Donderdag 25/9/2014

We hebben de nacht doorgebracht net naast Barranco Wall, en die moeten we nu voorbij. Ik ben zenuwachtig. Zal dit wel lukken...? Heidi voelt zo ongeveer hetzelfde, maar we zijn vastbesloten om ons niet te laten kennen. De Barranco Wall is wat het woord zelf zegt : een muur waar je tegenaan moet klimmen. De beklimming is van een technisch niveau en op zijn zachts uitgedrukt pittig te noemen, maar 2 uur later staan we boven : apetrots op onze prestatie. Ik val Heidi in de armen en moet huilen.

 We bevinden ons boven de wolken, en als ik in de verte het topje van Mount Meru zie denk ik bij mezelf : "Ik ben nu zover. Dit laat ik echt niet meer schieten". Vanaf dat moment heb ik er het volste vertrouwen in dat ik die laatste nacht mee zal klimmen. Of ik de top zal halen weet ik niet, maar ik zal ervoor gaan, en hoe!

We zetten onze tocht verder in het wonderlijke landschap. Het wordt een intense wandeling van een paar uur, met krachtige beklimmingen en steile afdalingen. Ik glijd uit en haal mijn elleboog open, waarop Heidi vindt dat we toch een paar strijd-littekens moeten hebben, willen we de moeilijkheidsgraad van onze expeditie verkocht krijgen. We merken nu ook dat onze benen vol blauwe plekken zitten, dus dat komt alvast goed!

Tegen 1 uur arriveren we bij Karanga Camp (4033m). We sluiten onze dag af met de meest perfecte sterrenhemel die ik ooit mocht aanschouwen. We worden er allebei stil van..

Vrijdag 26/9/2014

Vandaag staat een korte maar steile hike op het programma. We vertrekken om 8 uur en rond 1 uur zijn we op ons laatste kamp voor de summit : Barafu Camp (4673 m). We worden wat onrustig.Vanavond om 11 uur vertrekken we voor de finale beklimming.. In de namiddag blijft iedereen in zijn tent om uit te rusten. We krijgen de opdracht van Shaun om 'mellow' te zijn. Onze Amerikaanse ironman heeft het erg moeilijk. Hij heeft een zware verkoudheid en koorts vanwege de hoogte. Hopelijk kan en mag hij straks mee met ons.. Ik slaag erin om een paar uurtjes te slapen, maar na het avondeten lukt het mij niet meer. Ik rust en lees verder in mijn boek. Ik probeer rustig te blijven, maar mijn zenuwen staan gespannen als snaren. Bij de controle van ons zuurstofgehalte blijken Heidi en ik de besten van de klas te zijn met 93 en 90 procent.

SUMMIT !

Om 11 uur 's avonds stipt staan we klaar voor de finale beklimming. Ik heb 4 broeken aan en 7 laagjes op mijn lijf, in de hoop geen kou te lijden. Het is onwaarschijnlijk koud bij een ijzige vrieswind van zeker -15 graden.  We drinken thee en stoppen handverwarmers in onze handschoenen. Ik besluit om maar 1 paar kousen aan te trekken en mijn lichte hiking boots te dragen. Ze zaten de laatste dagen immers perfect, en de sokken zijn superdik. Later zal blijken dat ik de juiste keuze maakte. De meesten onder ons hadden koude handen of voeten, maar ik niet.

Ik ben er klaar voor. Dikke muts, kap van mijn fleece erover, kap van mijn donsjas er nog eens over EN kap van mijn waterdichte jas over alles heen. En nu het hoofd koel houden! Moet lukken ;-) We zetten onze hoofdlampen op, doen onze rugzak om, pakken onze wandelstokken en vertrekken. Ik ben bang. Ik hou niet van de donkere nacht...Vooral niet als ik bergen moet beklimmen met om de haverklap een afgrond links of rechts van mij. 'Het beest', mijn hoogtevrees, denkt hier efkes de regels te bepalen. Weg jij!

Nico, één van onze gidsen, stapt voorop, en wij volgen hem in slangvorm. Hij zingt constant Tanzaniaanse liederen op zachte toon. Het lijkt bijna een bedevaart, en zijn stem werkt rustgevend op mij. Het tempo ligt laag, héél laag, maar dat is ook nodig, want bij elke stap raakt je nu buiten adem. Hoe hoger we komen, hoe ijler de lucht wordt, en hoe lager het zuurstofgehalte in de lucht. Ik voel dat de hoogteziekte mij beet heeft. Ik word misselijk en draaierig. Even later merk ik dat ook Heidi het te pakken heeft. Ze moet gaan zitten omdat ze bang is dat ze van haar stokje zal gaan. Shaun geeft haar bruikbare instructies, zodat ze haar ademhaling weer onder controle krijgt, en ze mag haar rugzak aan één van de gidsen afgeven. De beklimming is zwaar. We lopen over rotsen en nu en dan zie ik in de lichtbundel van mijn lamp steile afgronden opduiken. Ik focus mij op Heidi's voeten en ben dubbel geconcentreerd. Hier wil ik niet vanaf donderen.We stoppen weinig, maar als we een break houden moet het snel gaan wegens de vrieskou. Zodra je stilstaat koelt je lijf af, en bestaat de kans voor bevriezing. We krijgen de raad om regelmatig onze neus, tenen en vingers te bewegen, om nare verrassingen tegen te gaan. Ik wil van mijn camelbag drinken, maar merk dat die intussen is bevroren. Dorst! Ik ben kotsmisselijk, maar ik wil zo graag naar Uhuru Peak en blijf stappen..voetje voor voetje. Ook Heidi is vastbesloten om door te gaan. Ik zie ze nu en dan zwalpen, en ik voel dat ik ook niet al te vast op mijn benen sta, maar we gaan door... Urenlang.. Als ik even naar boven of naar onder kijk, zie ik alleen een pikdonkere nacht waardoor rijtjes lichtjes zich gezapig een weg naar boven banen. Ondanks alle pijn en ellende, heeft deze nacht iets magisch, samen met het gezang van Nico. Intussen is iedereen in de groep geveld, maar we blijven er met z'n allen voor gaan zonder klagen of zeuren.
Eindelijk zien we een klein streepje licht aan de einder verschijnen. De morgen nadert.. Het geeft ons hoop om verder te gaan. Het streepje wordt groter en groter, en ineens verschijnt er een prachtige oranje bol boven de wolken. De mooiste zonsopgang die ik ooit zag, maar we nemen bijna geen foto's : te koud om onze handschoenen uit te doen en te uitgeput om onze camera boven te halen.

We bereiken Stella Point op 5739m, en we weten dat het nu nog anderhalf uur stappen is naar de top. Ik ben op, totaal op. Ik voel hoe de wereld langzaam rond mij begint te draaien en hoe misselijk ik ben. Ik vrees dat ik van mijn stokje zal gaan en ga zitten. Mijn lijf schreeuwt om zuurstof en ik hap naar adem. Shaun gebiedt mij om diep in te halen en met een stoot uit te ademen. Na een paar minuten heb ik het weer onder controle. Onze gids John K. neemt mijn rugzak over, zegt rustig : "Walk behind me", en gaat me voorop, stapjes van amper 30 cm nemend. Ik volg hem gedwee. Blij dat hij er is voor mij.

In de verte zie ik het alom bekende bord en ik begin te huilen, maar mijn lijf roept mij meteen tot de orde, want wenen, stappen en je ademhaling onder controle houden is onmogelijk op deze hoogte. "Nog even.." houd ik mezelf voor. Nog even... Heidi stapt intussen naast mij, en op deze manier leggen we de laatste meters af, zij aan zij. Als we eindelijk op het hoogste punt van Afrika staan, is de ontlading enorm, en vallen we mekaar snikkend in de armen. We hebben het gehaald! We stralen allebei en weten met ons geluk geen blijf. Onze vlag wordt boven gehaald en Shaun neemt foto's van ons, heldinnen van het moment. We genieten van het onwaarschijnlijke uitzicht : de kraters, de gletsjers... Ik zou er uren hebben naar gekeken, ware het niet dat we nu snel moeten afdalen, terug naar zuurstofrijke lucht.

Iedereen van de groep heeft het gehaald en dat maakt de euforie nog groter. Wat super dat we niemand moesten achter laten! Een prachtprestatie als je bedenkt dat nog geen 60 procent van de klimmers er daadwerkelijk in slaagt om Uhuru Peak te bereiken. Onze 61-jarige Amerikaanse kan de afdaling echter niet meer aan. Haar benen trillen en ze kan de schokken niet meer opvangen. Twee van onze gidsen nemen de kranige tante tussen hen in en skiën als het ware over het grint razendsnel naar beneden. In geen tijd zijn ze uit ons gezichtsveld verdwenen. Wij stappen doodop op ons eigen tempo verder. Als we 2 uur later bij de rotspartij aankomen, waar we de vorige nacht gestart zijn, slik ik even. Al goed dat het donker was, en ik niet ten volle kon zien waar we overheen klauterden. Brrrr.... Als we terug aankomen op Barafu Camp, zijgen we neer op onze matras, totaal uitgeput. We krijgen een uurtje de tijd om uit te rusten. Daarna wordt het inpakken en wegwezen naar het volgende, lager gelegen kamp. Als we om 4 uur in de namiddag aankomen op Millennium Camp (3810 m) zijn we 16 uren bezig geweest met klimmen en dalen en hebben we 38 uur lang geen slaap gehad. Om 8 uur rollen we totaal van de wereld, maar overgelukkig ons bed in. Het wordt onze laatste nacht in Villa Kili, ons Kilimanjaro tentje..

Zondag 28/9/2014

Om 5 uur staan we op, verrassend gerecupereerd van de voorbije inspanningen, pakken onze spullen bijeen en ontbijten. Tegen 6 uur vertrekken we voor onze laatste afdaling. We verlangen nu echt naar een warme douche, en rust..heel veel rust, maar eerst moeten we nog zo'n 15 km bergaf stappen. Nico zet er stevig de pas in. Van polé polé is er geen enkele sprake meer. We vliegen als het ware naar beneden. Intussen beginnen we het klappen van de zweep goed te kennen en weten we waar we razendsnel onze voeten moeten zetten, zonder op onze kont of ons gezicht te vallen. De laatste 2 uur stappen we weer door het prachtige woud dat de Kilimanjaro omringt en is de afdaling veel minder steil, maar mijn knieën zijn het stilaan aan het begeven. De spanning valt weg, we hebben het gehaald. We mogen trots zijn op onszelf. Heel mijn lijf begint nu pijn te doen. We zijn een week lang diep gegaan. Héél diep... In de verte zie ik Mweka Gate..

Deze prachtige expeditie, mijn droom waarvan ik ooit dacht dat die nooit werkelijkheid zou worden, kon ik alleen maar waarmaken dankzij de persoon die gek genoeg was om mij te willen vergezellen, en dat is Heidi. Asante sana Heidi, xxx

Magic, ... a snapshot of an amazing journey... (Heidi)

On the fifth day, as I stumbled out of the dinner tent in the evening, my eyes looked up to the sky. Time stood still... with the shadow of Kibo looming behind me in the dark... I witnessed the most amazing starry sky I’ve ever seen.
And as I looked on in awe at the Milky Way and all these stars, I understood that Kilimanjaro had just cast its last part of its spell over me and I completely surrendered to its magic.

It had been coming for a long time;  making my way through the lush, green jungle; looking over the hilly landscapes that reminded me of Slovenia; climbing cathedral point and finding myself above a carpet of cotton wool clouds; climbing Barranco wall... it all had been a build up to that starry sky.

From that moment on, my eyes were constantly searching for those snow capped peaks and so it was that I found myself at summit camp, hidden in my sleeping bag, quietly listening to music before we would head out at midnight to Uhuru Peak.

It was a very cold night with a clear sky but as magical as Kibo was, it was treacherous at the same time; demanding my full concentration on the feet in front of me and the little circle of light cast by my headlamp. The few times I glanced aside, I was quickly drawn back to the feet in front of me.

And so I walked behind our guide Nico, who was softly singing in Swahili creating a calm atmosphere.  At 5300 meters I was overcome by sudden nausea. I heard Darline say; Sit down, from that I understood she too had glanced aside J I did sit down... deep breaths and I felt someone lifting my pack of my back. I felt better quite quickly and we continued up to Stella point. Lights dancing in front of us and behind us snaking their way up to the top.

The higher we went, the harder it became but I remained very calm and focused on my breathing. As the horizon started to color pink and orange, I knew the sun was coming and I witnessed the most amazing sunrise but my fingers were so numb I could not take any pictures.

Stella point was in view but the progress was slow, we could only take a few steps at the time before we had to rest. I also knew from thereon it was still one and a half hour to Uhuru peak, I was well prepared mentally. Incidentally Stella point is where many people give up, it is such a steep climb to get there and so little air that when you realise you still have so far to go, you have to dig very deep to overcome that point.

But nothing was going to keep us from reaching Uhuru peak, not nausea, not lack of oxygen, only being told we can’t continue for health reasons but that didn’t happen. Slowly, pole, pole we got  closer and closer to Uhuru peak, my eyes welled up but crying and walking at such high altitude did not go well together. So I told myself to man up and hold it together till we got there, when I put my head on Darline’s shoulder and cried.

As I sat down on a rock, in my dust ridden clothes, with my broken fingernails, unwashed hair and chapped lips I felt as pure as ever as I gazed at the perfection around me.

Today as I was driving along the highway, I found myself looking for those snow capped peaks and with a smile I remembered that starry night...
 I kept a very detailed diary of the entire trip but I wanted to try and convey a little bit of the magic we experienced. To those who are thinking of going there, don’t hesitate. Live your dreams.

I dedicate this post to Darline, who shared a very intimate journey with me and was the perfect companion. It was as if we were Ying and Yang in perfect unison. I am sure that Kilimanjaro’s magic will stay with me forever.