D-day en D-party en Werchter als 40plusser

Ondertussen ben ik al meer dan een week 40+... en eerlijk gezegd... voelt dat niet bepaald anders. Ik haal het nu wel regelmatig als excuus aan, nu ik het ben, mag ik er toch wel wat misbruik van maken zeker!

De dag zelf was wel heel rustig... genoten van de zon, op een dekentje onder een boom met de hond en mijn kleine man... het was zalig. S’avonds eens lekker gegeten met vrienden en dat was het.. geen grote kado’s (normaal verwen ik mezelf ieder jaar met een handtas maar ik heb de traditie verbroken... au contraire een ander historisch moment heb ik wel gehad, ik heb twee handtassen weg geschonken ;)

Een groot feest wou ik niet maar ik wou natuurlijk wel een feest en eens de familie zien na al die tijd. Ze waren al lang geleden verwittigd en iedereen was er dan ook bij samen met een heel speciale eregaste (Darline wie anders!!!) genoten we van Africa in Dourlers.

Africa at Home dat is Eunice, een dame die ik al lang ken, een dame met Africa in hart en nieren. Haar roots zitten diep en ze deelt die dan ook heel graag met iedereen die er interesse in heeft.

Afrikaanse keuken gevolgd door cultuur inwijding om vervolgens al die calorien eraf te dansen of djembe-en. Er was voor iedereen iets en gelukkig had iedereen er ook zin in.  Ik was niet echt de beste gastvrouw die dag, iedereen moest maar zelf zijn glas vullen en eten vinden en zich bezig houden want ik was te druk bezig met genieten van de dans, muziek en de vrienden en familie. Een feest zoals het moest zijn J

Na het feest bleven een paar gasten op verblijf bij mij. Ik heb genoten van een week samenzijn met mijn mama en twee nichtjes.. Genoten en gelachen, hoe anders is de jeugd vandaag! Vrijdag werd iedereen netjes naar huis gebracht en zette ik mijn “werchter” weekend in. Het is een jaarlijkse traditie en ze zal er hopelijk nog lang blijven.

Vroeger was het Torhout waar enkel frieten en bier te verkrijgen waren, nu is dat Werchter waar je champagne, oesters, vegetarisch, frieten, snoep, ijs en poffertjes kan krijgen... wow. Dit jaar was er ook de voetbal sfeer natuurlijk maar ik was er voor de muziek en zo bracht ik een deel van de dag rustig alleen door al dansend en zingend J De band waarvoor ik ging was natuurlijk Pixies en ik stond dan ook netjes op de tweede rij omringd door kids die nog niet geboren waren toen ik al met Meneer Black Francis meebrulde. Ik voelde me toch wel een beetje oud maar weet je wat... Francis is nog ouder en rockte en schreeuwde er op los en ik voelde me op slag weer 18 en huppelde en brulde mee met een grote glimlach op het gezicht...

Voorlopig is het rustig wat wil zeggen tijd om werk in te halen en mijn training wat bij te schroeven want die berg komt verdorie dichter en dichter! Ik krijg de kriebels in mijn buik als ik eraan denk.

Onze fundraiser gaat goed! We zitten al bijna aan 5000$ en we blijven steun krijgen vanuit alle hoeken dus we doen nog even door tot eind Augustus want dan moet de vlag besteld worden. Dus als je toch nog wil geven, stel het niet te lang uit want onze fundraiser gaat wel degelijk dicht eind augustus! De bouw van het weeshuis zou dit jaar nog starten en een deel van onze funds gaat ook naar therapie en voeding voor de kids die er zullen verblijven.

Life at 40 is even goed als 39 alhoewel... ik heb toch het gevoel dat de dagen toch steeds rapper gaan ;)...

The bucket list... (Heidi en Darline)

Vandaag mogen jullie mee met ons op reis naar India.... India het ligt mij zo nauw aan het hart. Ik heb een echte haat/liefde verhouding met India.
Vandaag willen wij jullie voorstellen aan Avash....

Avash is 16 en woont al gans zijn leven in een weeshuis. De kans dat Avash geadopteerd wordt is heel klein. Adoptie nog zoiets dat mij nauw aan het hart ligt.. Adoptie is 1 ding, adoptie van een gehandicapt kind, dat is nog iets anders, maar er zijn families die ervoor gaan met volle overtuiging en ik ken er zo vrij veel. Prachtige families vol liefde voor hun kind.

Zeven jaar geleden leerde ik zo een dame kennen, Kristi. Het was mijn eerste online “adoptie” vriendin. Vijf kids waarvan drie geadopteerd uit India en waarvan 1 gehandicapt zoontje. Kristi was er altijd om me een hart onder de riem te steken toen ik het moeilijk had. Een paar jaar geleden richtte Kristi, samen met Brie een geadopteerde dame uit India, Illuminate India op. Een charity die ik al sinds het begin steun. Wat doen zij? Zij bekommeren zich om weesjes en dan vooral weesjes met speciale behoeften in India. Ze bouwen weeshuizen, voorzien aangepast vervoer, kortom ze maken een verschil! 
Laat ik jullie nog eens voorstellen aan Avash... 16 jaar in het weeshuis en nu dankzij Illuminate India, kon hij voor het eerst in 16 jaar het weeshuis verlaten en naar de speeltuin gaan (je weet wel, die dingen die wij doen met onze kids zonder erbij na te denken).... Ik moet daar geen woorden over schrijven... kijk gewoon naar de foto’s.

En dit beste vrienden is het... die nummer 1 op onze bucket list... je weet wel al die dingen die we in ons leven willen doen. Voor ons is nummer 1 Avash en zijn vrienden, voor ons is nummer 1 een fundraiser en je kent ons he... we gaan er 100 procent voor. Nu hoor ik jullie al denken ja daar zijn ze... maar nee wij gaan geen biermanden verkopen, lotto’s houden etc.... en nee wij gaan zelf geen geld verzamelen. Jullie mogen dat gewoon rechtstreeks aan Illuminate India geven, want geen cent van wat je geeft, gaat naar onze reis. Darline en ik zijn gelukkig met ons gat in de boter gevallen in ons leven en kunnen zelf onze reis betalen. Hoe kan je geven? Heel eenvoudig, via deze link kan je online iets geven... het moet niet (mag wel) veel zijn, vele beetjes maken een verschil. Het minimum is 10$ dat is slechts een 7EURO. 

http://www.razoo.com/story/Darline-And-Heidi-Go-Kili-For-Illuminate-India

En wat zit daar nu in voor jullie? Onze eeuwige dankbaarheid en jullie naam op onze erevlag naast de namen van de weesjes die JULLIE helpen. Wij zullen deze vlag zelf (we geven ze niet aan de porters) dragen en heisen tijdens onze klim, in jullie eer. Jullie die het hart op de juiste plaats hebben en om de wereld eraan te herinneren dat er hoop is. Dat geluk voor  iedereen moet zijn. Na onze reis gaat de vlag naar India en zal ze in 1 van de weeshuizen tentoongesteld worden,
Deel deze link en wees gerust we zullen jullie er nog genoeg aan herinneren op facebook etc... het moet niet veel zijn...maar wat het is maakt een verschil! Je mag gerust anoniem geven, mail gewoon je naam door als je gegeven hebt en je komt op de vlag!
The greatest gift is the gift of giving!

de kus... (Heidi)

Toen ik dertig werd, mocht ik op vakantie naar de Azoren. We zouden er walvissen en wilde dolfijnen gaan bezichtigen.

Dolfijnen dat is al sinds kleinsaf een kleine obsessie van mij.  Le grand bleu, je kent hem wel van Luc Besson, heb ik op z’n minst al 30 keer bekeken dus mijn reis naar de Azoren was een dream come true. De Azoren zijn een prachtig stuk ongerepte natuur, het toerisme is er beperkt en het klimaat is heel aangenaam het ganse jaar door.

Al snel hadden we een vaste gids die ons elke dag samen met anderen in een klein rubberen bootje meenam op het water waar we getrakteerd werden op heel wat spektakel. Een walvis de grootte van een bus die plots voor je neus uit het water springt, scholen wilde dolfijnen in het midst van een tonijn vraatsessie... we bekeken het allemaal vanop afstand. Tot op een dag we alleen waren met onze gids en bizar genoeg er ook geen andere bootjes op zee waren. Ik had altijd mijn duikbril bij in geval van, maar zwemmen met dolfijnen mocht normaalgezien niet echt. En zo dobberden we op een morgen rustig in het water toen we plots in de verte een school dolfijnen zagen afkomen...  de gids wist toen al dat ik er helemaal gek van was en zei.. ja er is hier niemand dus spring er maar in... zo gezegd zo gedaan. Enige notie dat daar ook walvissen, haaien en anders rondzwommen, was helemaal vergeten eens ik in het water was en ik de dolfijnen hoorde. Ik hoorde ze maar zag ze niet... ik bleef maar rondkijken maar ze waren niet te bespeuren. Op een bepaald moment stroomden de zonnestralen door het water en keek ik onder mij en daar lagen ze... alemaal netjes op een rij naar boven te kijken ... het was een magisch moment dat net lang genoeg duurde om mijn duikbril met tranen op te vullen.  Eentje kwam naar boven gezwommen en toen draaiden ze zich allen om en waren ze weg....

Gezien had ik ze dus wel maar nog nooit aangeraakt. Nu ben ik niet bepaald fan van sea world, dolfinarium en dergelijke maar toen we vorige week naar de Bahamas gingen, kon je er kennis maken met dolfijnen in een natuurlijke baai. Dus zo gezegd zo geboekt samen met mijn kleine man zou ik de dolfijnen gaan zien. Nu moet je weten dat mijn pruts al panikeert als hij een goudvis ziet maar het ziet ernaar uit dat hij de liefde voor dolfijnen overgenomen heeft en hij wou kost wat kost mee met mij. Papa zag dat helemaal niet zitten want die verwachtte enkel een groot hysterisch spektakel dat de dolfijnen waarschijnlijk levenslang zou traumatiseren.

Eens toegekomen werden we voorgesteld aan Indie en Gumbie twee prachtexemplaren en ook wel heel groot. We mochten samen het water in en hadden een heuse streel en kussessie met de twee. We waren in de wolken vooral mama dan want ik was niet alleen helemaal onder de indruk van de dolfijnen maar ook van mijn kleine man die zijn angst trotseerde en zijn eigen dolfijnenkus kreeg. Alweer eentje dus die we van de bucket list kunnen halen ... op naar de volgende en daar horen jullie snel meer over!!

The bike apple (Darline)

Hij stond al een tijdje gepland, onze citytrip naar New York. Mijn, uit Westvlaamse klei geboetseerde boerengenen, wilden ook wel eens proeven van 'The American Dream'. Dat onze kids van 9 en 11 mee zouden gaan, dat stond ook als een paal boven water. We bekeken brochures, lazen recensies, en planden stukje bij beetje onze reis. Mijn wederhelft  is echter niet de persoon die platgetreden toeristenpaadjes bewandelt, en daar geniet ik telkens weer met volle teugen van. Dus kwam het dat hij een paar dagen voor vertrek en passant vertelde dat hij een dagtocht per fiets door de big apple had gepland. 'Schitterend!' dacht ik meteen.
Diegene die ons door het drukke New York zou loodsen was Jacqueline Goossens, een Belgisch freelance journaliste/auteur die er al sinds 1980 woont. Jacqueline blijkt later een ongelooflijk lieve vrouw te zijn, komt uit Maldegem (jawel Heidi!), werkt voor de VRT, De Morgen en Weekend Knack, en haar boeken worden uitgegeven bij Uitgeverij Lannoo (http://www.jacquelinegoossens.com/).

Op dag 2 van ons verblijf was het zover. Even bekroop mij een onbehaaglijk gevoel. Met twee kinderen een dag tussen toeterende taxi's en voor ons ongekende, drukke verkeerssituatie's fietsen.. Als dat maar goed kwam. Vooral onze jongste, die geboren is met peper in zijn gat en een onwaarschijnlijk vermogen om eerst te doen en daarna pas te denken, baarde mij zorgen. Jacqueline zag meteen wat voor vlees ze in de kuip had, en hoewel ze zelf geen kinderen heeft, wist ze feilloos hoe ze onze jongen aan moest pakken. Wat een verademing in een maatschappij vol verzuurde mensen en vooringenomen ideeën!

Nadat onze gids nog een aantal afspraken met ons doorliep, vertrokken we richting 't stad. We begonnen onze tocht ten noorden van Central Park in Uptown. Jacqueline reed voorop en gaf met haar arm aan wanneer we moesten stoppen of afslaan en ondanks het helse verkeer verliep alles heel gemoedelijk en rustig. Daar waar het volgens haar te gevaarlijk was, stapten we gewoon van onze fiets en gingen een stukje te voet.

Onze fietsende encyclopedie bracht ons naar feeërieke plaatsjes, prachtige gebouwen en kleine straatjes, elke keer weer vol overgave de ene na de andere anekdote vertellend over haar New York. Hier en daar paste ze haar verhalen aan, en met haar zachte, rustige stem wist ze zelfs de kids op haar hand te krijgen.

Onderweg stopten we voor broodjes en tegen de middag aten we die onder een blakende zon in de haven van Battery Park op. (Links van mijn dochter, maar op de foto niet te zien : het World Financial Center dat door de aanslag op 9/11 voor een groot deel werd verwoest  en intussen terug is opgebouwd)

Daarna zetten we onze tocht verder langs de Hudson-rivier, het Vrijheidsbeeld in de verte als een vuurtorenlicht volgend.

Nadat we Wall Street doorkruisten, kwam het leukste deel voor de kids :

De ferry op met de fietsen, en varen onder de BMW's van New York : the Brooklyn, Manhattan en Washington Bridges.

We voeren helemaal terug naar de Midtown of Manhattan. 

Van daaruit fietsten we door het drukke avondverkeer terug naar ons vertrekpunt. Was het de moeite..? Zeker en vast! Zonder de kids hadden we ons waarschijnlijk nog meer per tweewieler verplaatst. Een paar dagen na ons avontuur gingen we trouwens nog fietsen in het prachtige Central Park. 

We kregen bij ons vertrek nog een hartverwarmende afscheidskus van Jacqueline. Zo lief en onbevangen vind je ze toch ook niet veel meer.. Aanrader voor wie ooit naar 'The city that never sleeps' wil en op een originele manier veel wil te weten komen over New York en de New Yorkers.

Mijn New York avontuur kon voor mij alvast niet meer stuk.

PS : However, A en J, bakfietsen kwamen we er nergens tegen! ;-)

even bijbloggen... (Heidi)

Tja voornemens, je kent ze wel he. Al die dingen die je gaat doen, ik had er veel hoor voor dit jaar maar wat blijkt... de tijd vliegt gewoon zo snel voorbij dat ik het toch moet geloven he... hoe ouder je wordt... hoe sneller  blablabla! Ik geniet met volle teugen van mijn laatste maanden als 39-jarige maar soms neemt het moeder/echtgenootschap het leven wat over en dan vergeet ik al gauw mijn me-momentjes. Maar ik moet zeggen dat als mijn kleine man met twinkelende oogjes aankondigt dat ik zijn beste vriend ben en dat hij mij niet een klein beetje maar heel veel graag ziet tja dan zijn dat zo van die vermomde me-momenten he.

Ondertussen ook ons 16de jaar als koppel (waarvan 13 getrouwd) achter de rug en mijn wederhelft had echt wel de memo gekregen dat dit een belangrijk jaar is en had een leuke avond gepland en een verrassing in de vorm van iets blinkend. Yep hij had duidelijk zijn meest romantische kant laten boven komen voor zijn laatste huwelijksverjaardag met een jonge vrouw aan de arm ;)

Ondertussen kabbelt het leven verder maar onze Kili plannen zijn nu echt wel concreet geworden want ja we hebben onze klim geboekt! Na veel research en uitstrijken van mogelijke problemen, want een mama kan niet zomaar 10 dagen van de bol verdwijnen, hebben we deze week ons voorschot betaald en onze datum vastgelegd. En nu kan het aftellen en voorbereiden echt beginnen! Ik denk dat het momenteel nog niet zo doordringt en ik geef toe dat ik helemaal niet zeker ben dat ik de top ga bereiken maar het zal zeker en vast een avontuur zijn en ik hoop dat we elkaar de nodige steun gaan kunnen bezorgen om toch zo ver mogelijk te geraken. Ik herinner me toen Darline me vroeg dit te doen dat ik in eerste instantie in lachen uitgebarsten was, ik dacht ja hallo, dat zal wel! Maar ik zag het eigenlijk meteen wel zitten en met grote uitdagingen altijd best meteen de koe bij de hoorns vatten en concreet plannen te maken anders komt ons Darline haar one-liner er niet van ;) Dus hopelijk kan ze in de toekomst zeggen: toen ik 50 was heb ik de Kilimanjaro beklommen!

Nog een 90-tal dagen te gaan tot D-day waarvan ik grotendeels nog in het zonnige FL ga doorbrengen dus nog volop tijd voor zonsopgangen, bbq’s, beach walks en cocktails... al moet ik zeggen dat ik mijn familie en vrienden toch wel mis dus dat wordt een zomer vol feestjes ;)

Mijn Afrikaanse vriend.. (Darline)

Je kent ze vast wel, die protserige uitspraken : "Als ik de lotto win, dan zal ik..", "Moest het mijn kleine zijn, dan zou ik...", "Als ik die ooit tegen het lijf loop, dan ga ik..". Vol bravoure worden ze tot leven gewekt in onschuldige gesprekken, wetende dat de kans klein is dat die specifieke situatie zich ooit voor doet, en dan nog..
Omdat enig lefgozerij mij ook niet vreemd is (oudste van 4 en amper 1,55m hoog -waar is trouwens die 1,5cm extra gebleven van in mijn jeugd?!-) had/heb ik ook zo'n typische oneliner. Maar daarover straks meer. Let's go back in time, zo'n vijftien jaar om precies te zijn..

Ik ging op safari naar Kenia. Al bij aankomst, toen een donker gekroesd mannetje mij aanmaande om toch maar 'polé,polé' (rustig, rustig!) te zijn, kreeg ik een coup de foudre van hier tot in Mombassa. Niet voor het mannetje in kwestie (al mocht de knaap er ook best wezen..), maar voor Afrika tout court. Ik geef toe dat ik nog maar bitter weinig van het continent heb gezien, maar wat ik mocht meemaken, de majestueuze natuur, de onwaarschijnlijk vriendelijke mensen, de back-to-basics cultuur, de oerkrachten van onze planeet... Het smaakte naar meer, véél meer. We trokken dus op safari, de big five gaan spotten in de wildernis. We sliepen 's nachts in hutten en trokken elke dag een beetje dieper het natuurpark in. Op een morgen nam ik mijn fototoestel en deed een wandeling in de lodge. En toen, in de verte, zag ik hem staan..zijn ene voet nog net in Kenia, de rest van zijn machtige gestalte fier boven Tanzania uittorenend :
De Kilimanjaro..
Het is met het grootste ontzag dat ik over mijn ontdekking spreek. Hij liet immers een onuitwisbare indruk op mij na, mijn Afrikaanse vriend. En het was daar dat mijn oneliner ontstond :
"Als ik vijftig ben, beklim ik de Kilimanjaro..". 

Niemand had mij echter gezegd dat ik zo snel vijftig zou zijn! En oneliners horen grootsprakerig te zijn, en niet realiseerbaar. Maar hij bleef in mijn ouder geworden hoofd spoken, mijn Afrikaanse vriend, en op een avond mailde ik Heidi.. 
Nu moet je weten dat het woord 'avontuur' bij Heidi werkt als een rode lap op een stier. Ik ken niemand die zich zo open-minded en zo vol overgave op onbekend terrein waagt als ons Heidi. Vandaar ook waarschijnlijk dat haar leven er allesbehalve saai en doordeweeks uitziet, en net daarom bewonder ik haar. Ik kreeg binnen de paar uur al een mail terug. Ze zou het 'juiste moment' afwachten om het aan te kaarten bij haar wederhelft. Nog eens een paar uur later had ik al een antwoord. De schat gaf zijn zegen, vroeg zich alleen af of we geen berg iets dichter bij huis hadden kunnen nemen.. ;-) 
Mijn droom kwam nu gevaarlijk dichterbij. Intussen kregen we ook groen licht van de dokters, met andere woorden, onze lijven kunnen de expeditie aan mits een goede voorbereiding.

Ik ga het dus echt doen hé.. de Kilimanjaro beklimmen! Ik kan Heidi niet genoeg bedanken voor het feit dat ze met mij dit waanzinnig avontuur aan wil gaan. Of we Uhuru Peak gaan bereiken weet ik niet. Maar dat we ervoor zullen gaan, weet ik wel zeker! 
Kilimanjaro, my friend, tot gauw!
xxx

Valentijn bij Allowies (Heidi)

Allowies of voor de leken onder ons Frituur Maria in Adegem is en blijft mijn lievelings frituur. Ik ga niet zeggen dat de frieten er beter zijn maar voor mij smaken ze daar gewoon het best en dat komt omdat allowies gepaard gaat met veel herinneringen. Als kind ging ik er met mijn vader frietjes halen en als tiener ging ik er dikwijls net voor sluitingstijd de zaterdag nacht een frietje stekken met mijn uitgangs vrienden tot groot ongenoegen van Allowies die om 2 uur toch liever in zijn bed zou kruipen dan onze luidruchtige bende over de vloer krijgen. Allowies waar ik hoorde dat koning boudewijn overleden was en toen ik dat om drie uur snachts lichtjes beschonken aan mijn moeder haar bed stond te vertellen vloog ik steevast naar mijn bed want met de koning wordt niet gelachen.

Maar tieners worden groot en ieder ging zijn eigen gang en zo at ik jaren lang niet meer bij Allowies. Een vriendje van de uitgangs bende bleef echter over, den beer. Volgens mijn ouders de enige verstandige jongen in mijn entourage want B dronk niet en zorgde altijd dat ik netjes op tijd en veilig terug kwam na een nachtje stappen. Toen ik in 2008 eindelijk bezweek aan de FB druk werd het eenvoudiger om de vriendschap te onderhouden. B, ondertussen getrouwd met de toffe I, is niet vies van een beetje sport (lees iron man) en tussen zijn sport vriendjes zit nog een adegemse Allowies ganger, de N. En via B en N leerde ik dan ook nog eens K, C en M kennen een fantastische West-Vlaamse familie bij wie ik regelmatig mijn hart kon uitstorten tijdens de adoptie procedure en erna J Gooi daar ook nog eens mijn zussen bij en je hebt de allowies bende. De bende met wie ik altijd probeer een frietje te stekken en dat mocht in 2014 niet ontbreken dus wat doet een mens die zich op valentijn heel ver van zijn geliefde bevindt? Juist de allowies bende optrommelen en zo had ik dit jaar een van de leukste valentijn avondjes ooit, frietjes eten bij allowies en daarna naar de knuffel rock night in Dambert waar we dan ook nog eens DE vriendin van N leerden kennen... ja de allowies bende breidt uit, binnenkort gaat hij moeten bijbouwen...